حجم انبوه زمان بر سر شانه شب

دل بي مايه آب نگران چشم خيس ماهي

نگران دل بارون زده ي پهناي بودن بيد

سايه ها بي ترديد

از پي وصال جسماني اندام نحيف

مي روند در دل خورشيد

و صداي من و سربرگ هاي خزان ديده تابستان درون

هاله وجودي در بود و نبود  

دردل شب هاي كبود زير گنبد هاي نمور

جاده اي در افق و نگاهي چشم در راه

آب ها آينه ها مي خوانند بيا از پس دروازه هاي دور فردا

تو بزرگي مثله دريا مثل جنگل اون درخت پير

تويه كوهي در دشت

در دل شنيده هاي سرگذشت در شب و نگاه شب گذشت

برپروبال كبوتران بي پرش جرئت پروازي تو، خود پروازي تو

كودك تشنه عشق آتش يك گريه درنگاه نگران زن

وبه دنبال يك احساس لطيف به زلالي عطش در نهاد كودك

من تو را مي خوانم درصبا در شعاع گوشواره باد

من تورا مي خوانم،مي خوانم من تو را

نگاه را به لباني مي نشانم كه در انتظار شنيدن اولين كلام براي شروعي ديگر از نوبودن زمزمه فردا را در گوش باد رهسپار مي كند.

شروعي ديگر از صفحه هستي.تقويمت را نگاه كن و ارقام ديروز را به دست باران بسپار تا با قطرات اش آهنگ بودن را بر لبان گلها بنشاند.

بگذار صداي گذر زمان در گوش هايت جاري شود و بنوازد هرانچه را كه تو در انتظار شنيدنش نبودي. و تو جاودانه هاي وجودت را نثار قدوم هميشه گذران زندگي كن. تا بماني در ذهن فردايي كه شايد فقط سايه هاي قامت يار در جلد خاطراتش مانده باشد.

شروعي ديگر از پس خاطرات ديروز و تجربه هاي فردا به غرامت چند صد روز دوري از تو.

و باز به نام الله.یگانه معبود هستی بخش.

انعکاس سکوت فریادها در فضایی مجازی. اعتراض به زندگی....

صدای آدمیانی که سکوت شان آسمان را گرفته و فریادشان بر پشت پنجره های بسته ی مجازی اسیر مانده.

صدایی به گوش نمی رسد.هرچه هست فقط انعکاسی از ناگفته هایی است که دمی جرئت دادن آوای درونش را به واژگانش ندارد.

پس فریادت را خاموش نگه دار تا شب های غیر حقیقی ات را به خاموشی نکشانی . انسانیت را گم کرده ایم مثل خودمان.مثل دیروزمان.مثل فردایمان

فریاد نکش بر صفحه های غیر بودنی که فقط اسمی از خودت را می توانی نظاره گر باشی .فریادت را بر واقعیت هایی رهایی بده که هستی ات را نفس ات را لمس کنند و با تو یکصدا شوند.

دستانت را بسپار به حقیقت رهایی. براق های خشم سینه ات را در نفسی جاری کن که هوایی برای فریاد داشته باشد. خشم نگاهت را بر صفحه هایی جاری کن که صفحه های فکرت را با غیرت اصالت خوانا باشند. قدم هایت را در راهی سایه گستر که نگاهی به دنبال رد خاک های به جا مانده از گام های استوارت در کنکاش باشد.

حق را عدالت را طرق بزرگمرد عالم را نه در پشت پنجره های بسته ی مجازی، در آسمان شفافی جاری ساز که پرنده هایش جرئت پریدن را از بال های خسته شان دریغ کرده اند.

حق آزادی را در واقعیت بودنت کاوش کن نه در اسارت مجازی بی حضورت.

صدای ضربان قلب ابلیس را که در پیکره ی وجودش ریشه دوانیده بود می شنید و با خشمی فراتر از براق های خشن آسمان به ندای قلبش پشت کرد و صدای نفس سرکش اش را با آهنگ کلامش همگون کرد.

دنیای سیاه مجازی اش را نثار نیلگون دنیای حقیقیت زیستنش کرد و هیزم های خشک احساسش را فنای آتش کینه اش می کرد.

چشمان خمارش با رنگ حیات جاری در رگ هایش درآمیخته شده بود و پرتوهای فرّار پیرامونش را نمی دید.

گاهی اندیشه ای سپید سیاهی گرفته بر روحش را نوازش می داد و باز به غفلت انسانیت فرو می رفت.افکارش همه یک جهت یافته بود و راهی به بیداری وجدان نهفته اش روا نمی داشت.

خنجر مرگ را در دستانش می چرخاند و به بزرگ دنیایش، بدون وجود انسان کنارش می اندیشید.برق برّان خنجر چشمان خورشید را به تاریکی فرا می خواند.

دمی بیش نمانده بود .تصور خشن دنیای اکنونش و خیال بزرگ دنیای فردایش.لرزش دستانش را حرارت نفس هایش لمس کرد و چشمانش را بروی اکنونش بست و تنها یک لحظه و بعد ....!!!!

و بعد ساخته شدن دنیای بزرگ فردایش با غضب ها ، خشم ها و کینه های سرکش سینه اش.

درست مثل همیشه .... همون لحظه که دخترک می خواست انار در دستش را بهم بده بلندترین موج خاطره اومد و اونو با سبدش برد ...  و دوباره من دوان دوان به دنبال او.....  و باز در آخر  راه رسیدم به ..................... به چی !!! هیچوقت نفهمیدم که آخر راه به چی می رسم شاید اصلا به چیزی نمی رسم و هر چی هست فقط یک فضای نامحدود یا  تصوری است خیالی که شاید خیلی ها اسم تفکارات را رویش گذاشته باشند، شاید هم ............« اندیشه »

و این میشه رویای هر شب و هر شب و هر شبم تا شاید یکبار ، یک شبی برسم به قعر اندیشه و غرق بشم در خطوط روشن یک فکر... مهم نیست که به چی فکر می کنی مهم اینه که توش غرق بشی و شب به امید دیدن رویای روشنی های فکرت سر بر بال فرشته ها بذاری.....

و جشن بگیری شبی را که تا سحر به دنبالش در خواب و خیال می گشتی و بعد از گذر از رویاهای شبانه سپیدار صبح و سلام خورشید تو را به وجد می آورد که آری ! زندگی همین رویاهای شبانگاهی است که گاهی آمیزه وجودت میشه....

دیگه برات فصل سکوت بی معنی میشه ... این بار اندشیدن برات معنی می گیره و در تاریکی های ذهنت می گردی به دنبال رویای فانوس ساحلی دریای دلت... و مستانه ترین فریاد ها را سر بر می آوری وقتی که در تاریکی شب  رویاهات ، می یابی آن چه را که در روشنایی روز نیافتی و این بار وجودت را رها می کنی تا برسی به هر آن چه که می خواستی...

و شاید رسیدن  به اوني که انتظارت را  می کشد و نگاه منتظر و مشتاق  تو برای دیدن درخشش ستاره های چشمانش و این بار سخت در آغوشش می کشی تا نفس هایت بازدم نفس هایش شود.....  ولی باز می رسی به انتهای رویا ، انتهایی که در قعرش هیچ چیز دیده نمی شود جز یک تفکر ، یک اندیشه ....... و دوباره به امید رویای شبانگاهی دیگر زندگی ات را از سر می گیری....

باز هم رویا و رویا تا شاید این بار خودش را ببینی .... اما نه در عمق فکرت و اوج یک رویا....  و در این هنگام است که به حقیقت می پیوندد رویاهای هر شبانگاهت .....

 و شاید از این پس در رویاهای شبانه ات برسی به آخر راه و ببینی هر آن چه را که من تا کنون نتوانسته ام ذره ای از روشنایی اش را درک کنم... و اگر چنین شد بدان این تنها ، رویای افکارت نیست حقیقت  وجودی دیگر ، هم هست که افکارش ، احساسش و هستی اش را به تو ارزانی داشته.

 این بار که دیدگانم را بر هم نهادم شاید دریای دل دخترک باشه اندیشه ام !!.... تا این بار من اون موج خاطره ای باشم که دخترک را با سبد انارهایش در وجودم غرق کنم .... دختری که شاید اندیشه شیرین ترین لحظه های دورم باشه!!!

در تکاپوی خیالی عمیق در ضمیر افعال گمگشته ام به دنبال جایی برای به بار نشاندن هجوم کلمات آشفته ذهنم می گشتم ...

صدای برخورد صاعقه های یک هجوم فرهنگی که از برای نیستی در ورای دنیای واقعی و اسارت در فضایی مجازی خودشان را فنا می کردند... و این است وضعیت اندیشه های فراوان مشتاقان علمی که  جایی برای تخلیه احساسات و تفکرات چند ساله شان را نیافتند.. و باز صحبت از رفتن به یک مکان مقدس و فراگیری هر آن چه را که خواهان یادگیریشان هستی و به بار نشاندن تفکراتی که زمینه ای برای رشدشان نیافته بودی... مکان مقدسی که تنها اسمی ازش باقی مانده است و بس ... تنها جایی که تعداد مشتاق علمش بیشتر از تعداد نیمکت های چوبی خاک خرده ی خاموشش است... و هر سال نیز افزون تر می گردد و خاک های نیمکت ها نیز بیشتر... چه بسا نیز افرادی که خاموشی نیمکت ها را روشن می کنند بعد ها هیزمی برای روشن نگه داشتن تفکراتشان نیابند و خاکسترهای ذهنشان آشفتگی های تهاجم های افکار دیروزشان را به سردی می کشاند و دیگر هیچ ذهنی برای بیداری نسل فرداها متلاطم نخواهد شد... و این چنین می شود که سردی روابط امروز جایگزین حرارت عواطف خود باوری دیروز می شود...

و باز صحبت فرار مغزها که الان مبدل یافته به معادل مهاجرت نخبگان.... و یک تغییر معادل کوچک فرهنگی چه دردی دوا می کند؟؟؟

سلام دوستان.من هم به نوبه خودم شروع سال جدید را به شما عزیزان تبریک می گم.خوب اینم یه عیدی کوچولو برای همراهان کوله پشتی.... ناقابله.

برای فروردین : که به جهان بیاموزد عشق معصومیت است و از جهان بیاموزد که عشق اعتماد است.

برای اردیبهشت : که به جهان بیاموزد عشق صبر و تحمل است و از جهان بیاموزد که عشق بخشش و گذشت است.

برای خرداد : که به جهان بیاموزد عشق آگاهی است و از جهان بیاموزد که عشق احساس است.

برای تیر : که به جهان بیاموزد عشق فداکاری است و از جهان بیاموزد که عشق آزادی است.

برای مرداد : که به جهان بیاموزد عشق شور و نشاط است و از جهان بیاموزد که عشق فروتنی است.

برای شهریور : که به جهان بیاموزد عشق نیاز است و از جهان بیاموزد که عشق کمال است.

برای مهر : که به جهان بیاموزد عشق زیبائیست و از جهان بیاموزد که عشق کمال است.

برای آبان : که به جهان بیاموزد عشق هیجان است و از جهان بیاموزد که عشق تسلیم شدن است.

برای آذر : که به جهان بیاموزد عشق صمیمیت است و از جهان بیاموزد که عشق فداکاری است.

برای دی : که به جهان بیاموزد عشق عقلانی است و از جهان بیاموزد که عشق فداکاری است.

برای بهمن : که به جهان بیاموزد عشق اغماض است و از جهان بیاموزد که عشق یگانگی است.

برای اسفند : که به جهان بیاموزد عشق شجاعت است و از جهان بیاموزد که عشق مرادنگی است.

برام بنویس از جهان چی آموختی...

انسان بودن و انسان ماندن چه دشوار است، نمی دانم ! تو می دانی چه زجری می کشد آن که انسان است ؟

زندگی راز مبهمی است که گاهی فاش شدن بعضی از رمزهای نهفته اش باعث نابودی انسان هایی می شود که هیچ علاقه ای به شنیدن پیچیدگی های نهفته اش را نداشتندو در این میان تنها قربانیان این بی تفاوتی کودکانی می شوند که هنوز به کمال اراده و تصمیم گیری نرسیدند.کاش قدرت سلیم تصمیم گیری در ذهن کودکانی که تنها دغدغه افکارش داشتن بهترین ابزار سرگرمی و بازی است بیدار می شد.محکوم شده ایم به خاموشی و نگفتنی هایی که حرف دل آزاداندیشان است و بزرگ مردان و این یعنی آزادی بیان؟!؟! محکوم شده ایم به نانوشته هایی که اگر خطی از یک جمله اش نگاشته شود حق اثبات در هیچ دفتری را ندارد و این یعنی آزادی اندیشه؟!؟!در کجا باید فریاد بزنیم انسانیت را تا شنیده شود آوای کلاممان به گوش بشریت...؟؟سخنوری استادان فرهیخته ای که حق بیان کلامی از ناهمگونی انسانیت را برای دانش طلبان اش ندارد...معنای بودن را از زندگی دریغ کردیم و مثل ساعتی که هدفش فقط رسیدن به یک زمان معین است حرکت می کنیم .آنقدر در بودنی های مجازی غرق شده ایم که از واقعیت نهفته ای که تلخی اش ثمره زندگیمان را دست خوش کرده بی خبریم. حقیقت پدری که شانه خسته اش تحمل بارفقر را ندارد.حقیقت کودکی که روزهای آغازین تجربه زندگی پرهیجانش در مکانی که آینده اش در دستان کوچکش رقم می خورد خاطره خوداشتغالی است و شغل های کاذب و مجازی.حقیقت زن تنهایی که زندگانی اش را در حصار اتاقی برای فرار از چشمان حریص ناپاکان فنا کرده. باز بوی عید میاد و عیدی..و باز چشمانی که برق نگاهشان از پشت ویترین مغازه ها فراتر نمی رود و خاموشی دیده ی کودکی که نگاهش به دستان پر بار زنی است که جعبه های خرید عید را به سختی حمل می کند.صدای کودکان این روزها بی فروغ است و بی آوا... کجاست اون معجزه ای که شادی را به دل حاجی فیروزهای کوچکی مهمان کنه که آرزویشان فقط یک بار کودکانه بودن و کودکانه زیستن است.کجاست اون معجزه ای که احساس آرامش را مهمان قلب مادران تنهایی کند که دلخوش اند به مناجات و دعای شروع سال جدید.احساس انسانیت را گم کردم در پستوی زمان.نیست آرمان هایی که یک صدا فریاد می زدند نام کبیر الله را در اوج زمان.عدالت را در دستان کودکی شناختم که در اوج گرسنگی تکه نان کوچکش را با چهارپای خیابانی شراکت کرد.عدالت را در چشمان روشن دلی دیدم که دست پیرمردی را گرفت و عصای راهش شد.کجاست حس انسان بودن و انسان ماندن...کجاست حس اعتمادی که با ایمان راسخ بودنی هایمان را در دستان هم دیواری سقف زندگی مان می گذاشتیم.حرف دل زیاد است و قلم خسته.کاش هوایی بود برای زندگی کردن و زندگی کردن و نه تنها زنده ماندن و نفس کشیدن.. من کودکی بودم که ذهن خفته کودکی ام به رشد و بالندگی رسید و حال غنی است از اراده بودن در کنار هم نفسانی که محدوده تفکراتشان پیرامون آرزوهای بزرگی است که تنها ثمره اش سردی روابط عاطفی حاکم بر خانه دلشان است و دلخوشم به شب های غبار آلودی که تجسمی از شب های مه زده ی روزهای پاک بودن را برای کودکان این دوره تجسم می کند.و کودکان فردا شاید هیچوقت شاهد لاجورد بیکران آسمان رهایی نباشند.

دستانم را رهسپار عرش کبریایی ات می نمایم از برای هستی ترین احساساتی که تو در عمق وجودم قرار دادی... صدایت می کنم تو را که در تمام هستی ام  از روح ربانیت در آن دمیدی...

و تو تنها دلیل بودنم !!! صدایت می کنم از اعماق قلبی ناپایدار ، در عمق نفسی ناموزون ، در اوج وجودی بی تاب و کاش صدایم را پاسخ گویی ...

صدایت می کنم ... گوش فرا ده و پاسخم ده... می خوانم به نامت و تو را ستایش می کنم . تو را می پرستم ... تو را عبادت می کنم ...

صدایت می کنم ... گوش فرا ده و پاسخم ده... شبانگاهان می خوانم به نام هستی آفرینش ... به نام تنها عدالت خواه دادگاه روزگار....

و كاش لحظه اي صدايم را پاسخ گويي ... يا رب!! من امروز با تپش هاي بودنم فرياد مي كنم تو را تا استجابت كني هر آن چه را كه در ضمير خيالم با تو نجوا مي كردم...

صداي فريادم را بشنو و مرا از غم تنهايي رهايي ده... بشنو فريادم را از براي گلريزان برگ هاي نيلوفري مرداب هاي حسرت... از براي خموشي ستاره هاي شب هاي غربت... از براي سكوت گنجشگكان تنها و بي مقصد ...

يا رب من صدايت مي كنم و فرياد مي زنم نام ربانيت را ... بشنو صداي نفس هاي خسته ي مرا و تاب وتوانم باش در تنهايي هاي بي هم نفسم.

آشناي ديار غربتم شو .وجود خسته ام تو را مي كاود و دستان سردم تو را مي ستايد.

صدای قلب خسته ام را بشنو و آرامش دیدگان مضطرب ام باش. در هر تپش بودنم فریاد می زنم نام تو را یا رب العالمین و منتظر گرفتن دستان سردم با نور هستی ات می مانم.

صدای نفس هایم را می شنوی که در هر فریاد نامت چگونه به شمارش افتاده اند ؟... صدای فریادم را می شنوی که چگونه از اعماق وجودی خسته سربه بیکرانه ی آبی آسمانت می گذراد؟

بشنو صدایم را و پاسخ نفس های لرزان گلوی بی تابم باش.صدای بغض آفرینش ات را بشنو و تو آن موج شکننده ی ترک های حباب دل تنگی هایش باش.

صدایت می کنم....گوش فرا ده و پاسخم ده..

چترم را باز مي كنم و در ميان كوچه هاي سرد قدم به بيراهه زندگي مي ذارم.. قدم های آرام و برف های خفته .

آرزوهایم را در آسمان ذهنم رها می کنم.

حریم مهتاب شعرهایم نهفته می ماند در پستوی ابرهای خیال و من ماندم و ستاره ای تنها در آرزوی رسیدن خورشید زندگی.

چشمان خيس آدم برفي تلاقي چشمان بي روح جسم سردم مي شه و لبهاي خاموشش صداي سكوت دلم.

آسمان قرمز و نويد باريدن سپيدار زمستان بر سر گنجشگكان بي پناه.

من و پياده رو و مردمان بي خيال... كيستم من؟؟

شايد رهگذري بي مقصد براي رسيدن به نهايت هستي يا حتي عابري تنها در ميان سردي هاي روزگار.

پايم مي لغزد و پهناي برف گستره ي وجودم را مي بلعد نيست دستي تا ياراي قدم هاي خسته ام شود. زمين هم چنان گهواره ي خستگي هايم مي ماند. تن سرد ديوارها عصاي خيزانم مي شود و هم قدم راه بي پايانم.

دستانم سخاوت هستی را لمس می کند و مرا در بیکرانه بودن یاری می رساند.

جاری می شوم در آستانه رسیدن به طلوع ماه تاب و غروب خورشید

و هم چنان مي رويم به جلو.. دست من و تن سرد ديوارها!!

باز كودك درونم بيدار شده و مداد رنگي اش را جستجو مي كند و من خاموش،‌خط خطي هاي دلم را مي گذارم براي رنگ هاي مداد كودك درونم.

من و ديوارها و كودكي خسته اندورن...

راه بي پايان ، ديوارها عريان .. تن من خسته و كودك درونم گريان.

هم چنان مي رويم آرام و تنها...

رسيدن به نيمه ي راه.. كودكم اندرون خوابش برد و من و ديوار ها همروييم به فرداها...

يه سلام عاشورايي به همه دوستان اهل دل كوله پشتي. اين روزها همه جا صحبت از حماسه عاشورا و برپايي مراسم عزاداري عاشقان حسين هست. اين روزها صداي طبل و سنچ همه ي كوچه ها را پر كرده ..باز همه جا صحبت از نامي است كه از هر كلمه اش بوي خون و عشق به مشام مي رسد.. باز هم بوي مقدس اسپندهايي كه پسركان كوچك و آرزومند براي دسته هاي بزرگ عزادار دود مي كنند. و باز مردان حاجت طلبي كه به عشق سرورشان علم هاي بزرگي را كه يادآور بزرگي روزهاي خون و شمشير بوده را بر پشت خود گرفته و همراه ديگر مشتاقان سالار شهيدان به عزاداري مي پردازند.دوباره برپايي  سيني هاي شربت و شير به ياد تشنه لبان ظهر عاشورا. و باز كودكان سقّا پوشي كه نموداري از مظلوميت و معصوميت كودكان شهيدپرور تشنه لب را تجسم مي كنند. و باز رسم هاي ديرينه اي كه از غم اين درد بزرگ به جاي مي آوريم. زنان سياه پوشي كه سر و صورت خود را به گِل آغشته مي كنند و با پاهاي برهنه به دنبال عاشقان آن  حضرت به عزاداري برمي خيزند .تپيدن دل  پيرمردان مشتاقي كه در ازاي اين همه عشق به مولايشان فقط آرزومند يك دعاي خير براي ميوه هاي باغ زندگي شان هستند.

.مردان عاشقي كه با قمه هاي سرد ضربه هاي عشق برسرشان مي زنند و هستي شان را فدايي بودن هايي مي كنند كه ديروز براي باورهاي درونشان از هر آنچه كه با عشق بدست آورده بودند گذشتند و به اميد وصال حق قدم در دشت خون گذاشتند.

و باز برپايي سقّا خانه هايي كه براي مظلومان ظهر عاشورا به ماتم و گريه برمي خيزند و دست به دامن مظلوميت بانوي شهيد دشت خون و شمشير مي شوند.برپايي دسته هايي معروف به چهل منبر كه به تقدس بزرگي آزاده مرد اسلام چهل شمع روشن را به چهل خانه حاجت مند مي برند و التماس دعا مي گيرند.

و باز نمودار شدن مظلوميت و مهرباني هميشه همراه مولايمان در چهره ي عزاداران حق طلب آن سيّد و ياران بزرگش.

از همه شما دوستان خوب التماس دعا دارم و با اين اميد كه تمامي روزهاي ما عاشورايي باقي بماند از شما عزادارن امام حق مي خواهم كوله پشتي را از دعاي خير خودتان بي نصيب نسازيد.

به اميد نابودي يزيديان اين عصر ،روزهايتان عاشورايي و دل هايتان حسيني.يا حق!!

آخرين برگ ريزان درخت هاي خزان عشق را با قدم هايم لمس مي كنم ... شب ها هر لحظه مه زده تر مي شه و من ماهم را در پشت حريم آسمان غمگين تر از ديروز  مي بينم...

باران هر لحظه بر شانه هاي خسته ام ضربه اي مي زند و من صداي نفس هاي برگ هاي مرده ي زير قدم هايم را مي شنوم... و باز مثل هر شب پسرك با جعبه ي فالش به سراغم آمد و من از كنارش مي گذرم و به انتظار فال نامه ي حاكم هستي بخش  زندگي ام به آسمان بي ستاره ي شبم چشم مي دوزم...

قدم هاي تند و پرشتاب رهگذران براي رهايي از بارش دل تنگي هاي آسمان و من در آرزوي ابديت شدن قطرات هميشه همراه روزهايم....

خستگي هاي يك روز ديگر از بودن و نفس كشيدن در زميني كه تا زنده شدن اش روزگاري غريب به جاي مونده ... شانه هاي خسته ام طاقت حمل كيف كوچك هميشه همراهم را ندارد و يا شايد همراهي ِ كوله پشتي سنگين دل تنگي هايم...

چراغ هاي روشن كوچه ها و برگ هاي مرطوب طلائي بي نفس... آسمان تاريكِ روشن و شب سوزناك بي سلام...

كوچه هاي منتظر عبور و قدم هاي خسته  و آرام...

و من و پرواز به روياي قدم زدن در كنار محبوب هميشه همراه زندگي ام....

دست هاي خيسم را به آسمان بلند مي كنم تا قطرات پاياني باران خزان را براي بهار عمرم به ارمغان ببرم و غنچه هاي منتظر را زندگاني بخشم...

امشب آخرين شب غمگين خزان خفته است و اولين سپيدار زمستان سرد و خاموش.. و باز.مرواريد هاي سفيدش را روي درختان خشك و برهنه جاري مي سازد و مژده رسيدنش را در خلوت كوچه ها فرياد مي كند..

لحظه ي درخشيدن عروس فصل هاست و وداع عاشقانه هاي روزگار طبيعت!!!

می نویسم از آب

تو میشی زلالش و من آن ماهی تشنه در ضمیر تو  ... هستی ام هستی تو .... زندگانی ام از تو

می نویسم از خاک

و تو آن شن های روان در کویر و صحرا و من آن ریشه ی خشک بی جان .... نفس ام هوای تو .... همه غرقم در وجود تو ... زندگانی ام از تو

می نویسم آتش

و تو آن شعله ی رقصان که می چرخه رها ، و من آن هیزم سوخته در حسرت گرمای تو .... سوختنم برای تو .... زندگانی ام از تو

می نویسم جنگل

و تو آن وسعت سبزی درختاش و من آن شاخه ی تنها که غرقم در دل تو ....

غرور عجیبی داشت ، چشم هایش خیلی ضعیف شده بود..ولی بازهم از گذاشتن عینک خودداری می کرد. عاقبت به علت ضعف شدید بینایی جدول کنارخیابان را ندید و نقش برزمین شد...

پایش از چندجا شکست..

دکتر بعد از جراحی تاکید کرد که تا مدت ها بدون عصا راه نرود..الان ماه هاست که خانه نشین شده است. غرورش اجازه نمی دهد با عصا راه برود...

و چه حزین در میان کوچه گردهای خاطرات خودم را اسیر بودنی های بی هویت می کردم ... و کاش نشانه ای از صدای روح افزای هستی را در اعماق وجودم حس می کردم ...

فریادی بی صدا.... خاموشی و سکوت و سکوت و سکوت...

و شاید سایه ای سنگین بر سقف بی روزن آرمان هایم جامه گسترانده و مرا در وادی قفسی تنگ اسیر حکومت بی رحمانه ی خاموشی اش گردانیده ...

فراموشی هایی که حکم قاضی بی رحم یک صدای خاموش است و من تنها در این وادی تنگ خاموشی، روزهایم را تاریک تر از ظلمت شب هایم به پایان می رسانم.

همدم تنهای هایم  سایه ساری است از فریادی بی صدا....

سایه سار سکوت...

و من غرق در واژگان خاموش آواهای ناپایدار بودنم به دنبال هنگامه ای از برای بودن در جاوادنه ی حس زیبای لمس سپیدار صبحدم های بی فروغم می گردم ....

 و در انتهای کاوشی بی سرانجام سایه هایش را باری دیگر بر سرم افکنده می نماید ...

آوای بودنم را در غربت خاموش زمانه گم کرده ام ... فریادهای روزگار را می شنوم و من خاموش تر از قطرات سوخته ی شمع های بی فروغ تسلیم خشم های زمانه شده ام ...

چه غریب اند زمزمه های هستی بخش با دل تنگی های انس گرفته ی وجودیت ام....امروز همدم تنهایی هایم تنها صدایی است بی آوا... صدای تلخ سکوت. 

نیمکت های تنهای پارک انتظار صدای پای یک عبور را می کشند تا لحظه ای بایستد، از گذر صرف نظر  کند و خستگی هاشو با نیمکت تقسیم کند . عبوری که هر روز درست سر ساعت دلواپسی خودش را به نیمکت می رسونه درست مثل دیروز و دیروزترها تا خاطره ای را به پایان ببرد خاطره ای که الان ازش فقط سایۀ یه کلاه یه ساعت و یه عصا مونده ... عبوری که همیشه منتظره تا شاید کلاغ های مرده خبری از دوست برایش بیارند و بتونه یکبار دیگر برگ های زرد پاییز را ستایش کنه که نفسشون را به قدم های یارش دادند . شب های خیس ساحل را سپاس گوید  که ترنم چشمان خمارش را به گیسوان یار رها کردند. و به سجده ملکوت برخیزد که اشک های یار را بر روی شقایق های تشنه رهسپار کرده ...

و باز زمانی بی آغاز برای دردهای مشترک مردتنهای شب و خلوت خاموشی پارک....

آرزوهای خفته یه نفس بی هویت که ازش فقط یه بخار سردِ به جا مونده به روی شیشه های مات دلتنگی باقیست. نفسی که تا گذری دیگر فقط یک بازدم ازش باقی می مونه.

حال تنها همدمش سمفونی یک پارچه قوک هایی است که فریاد می کنند آوای حسرت را از مرداب های بی وفایی .

چشمان پیرمرد دیگه سایه افتاده به زیر نیمکت را نمی بینه ،  گوش هایش دیگه صدای سکوت درخت ها را نمی شنود مشامش نسیم دل نواز عطر اقاقیها را حس نمی کنه  و باز شبگرد خاطرات فراموشی در ظلمت پیدا نمی کنه راهش را چون ماهش درون حباب دلتنگی زندانی شده ...

 مرد تنهای شب آرام نگاهش را به افق تاریک رو به روش می اندازه و همراه با تاریکی شب می شود...

بوی پاییز را حس می کنم

 امروز پاییز از هر لحظه بیشتر به من نزدیک است

 لمس می کنم حس تلخ له شدن برگ های زرد غروبش را... صدای شکستن شاخه های خشک درختان را حس می کنم ...

درختانی که تا چندی دیگر از آن ها فقط یک تنه می ماند و بس

 و باز باید منتظر به بار نشستن شکوفه هایشان باشند تا بهاری دیگر...

تا بهاری دیگر... و بهار من دیگر فرا نخواهد رسید و من اسیر غم های پاییز می مانم ... غم هایی که با وجودی خاکسپار انس گرفته اند  و من خاضعانه ستایش می کنم غم های دل انگیز همیشگی اش را...

ریشه های این فصل را در اعماق وجودم لمس می کنم ... فصل زیبای عشق های بی غروب ... فصل زیبای قصه های تنهایی

 و من تقدیس می کنم این فصل زیبای عشق را

 فصل انتظار و حسرت...

و در هنگامی که زیباترین آوای هستی به گوشت می رسه دستانت را به سوی ابدیت بالا می بری و رها می کنی وجودت را از هر چه غیر اوست و پیوند می دهی نگاهت را به تابناک ترین حقیقت عالم ، در آن لحظه است که برایت بی معنا می شوند هر آن چه را که غیر او می خواهی و ملتمسانه چشم می اندازی به دور انداز  یک تصویر خیالی از برای دیدن آن چه که دیدگانت توان انعکاس حتی تجسمی از آن را برایت میسر نمی سازند..... و باز مثل دعاهای هر شبانگاهت ستاره های چشمانت را ارزانی تک ماه آسمانت می داری و باز ابرهای دلت به ظلمت می کشن درخشش ستارگانت را و خاموش می شود یک وجود خاکسپار!!! شاید که هنوز زمان طلوع آفتاب صبحگاهت فرا نرسیده و باز شبی دیگر و ستایشی دیگر برای بخشوده شدن آزرده دل خسته شب ها. این بار آن قدر دستانت را بالا می بری تا برسی به مرز عبور از جنگل های تاریک شاه پریان خفته و خواهی چید دسته ای از  شقایق های وحشی را برای دیدار با نهایت هستیت...  و می خوانی از برایش نغمه ستایش و اعتراف می کنی هستی گر هست یا نیست همه از اوست و هیچ چیز جز او نیست...

نگاه کن ! نگاه کن به بال های کبوترانی که به امید فردا گشوده می شوند...

تو هم پرواز کن تا افق تا فردا ها .... تا نهایت هستی

آن چه را که در میان شب های غریب کاوش می کنی در سرزمین های دور... در روشنی ها خواهی یافت

این افسانه نیست .... این خود حقیقت است .... تا بی نهایت زندگی کن و بیاموز که رهایی بی نیازی از بودن  است ...

خودت را بی نیاز کن از بودن از خواستن از ماندن .... چشمان آسمان انتظار تو را می کشند و هر لحظه بیشتر از زمان پیشین وجودت را می خوانند.

پاره کن بندهای اسارتت را ... افق را نگاه کن ... تا مرز خورشید تا مرز ابدیت گامی بیش نمانده  و این گام همان آغازین کلامت است برای رهایی... بخوان به نامش و ستایش کن هستی وجودت را

شب ها را می شمارم تا برسم به آخرین شب دل تنگی هامون و در اوج نگاهی منتظر دیدگانم را به ستاره های آسمان چشمانت می سپارم..... و باز هم در عمق باوری غریب ، خطوطی از  موج های سهمگین بر دلم نقش می بندند و باز انتظار و انتظار برای آرام شدن آشفتگی همیشگی این دریای نا آرام....

سکوت صدایم را رها می کنم در زمزمه های آخرین آوای شبانگاهیمان .... نغمه های سردی که حتی از آتش نهفته شقایق های سوخته دل ، خاکستری خاموش برجای گزارده .....

باری دیگر اشک های آسمان به یاری ام آمده اند برای بدرقه جاده های گذشتنت به فرداها..... شاید باور کرده بودم حقیقتی را که دیگر کسی باورش نداشت...

و باز زنده شدن خاطرات خفته ایی که زیباترین لحظات گذشته مان را سرشته بود..... باز سرنوشت برایم قصه ی خسته دلان را بروی برگ های دفتر روزگارش به قلم آورد ...

امشب آخرین شب مان هست آخرین شب دلتنگی هامون .... دیگه در آسمون چشمانت پرنده های رهایی ام را پر نمی دهم و تا ابد اسیر قفس تنهایی هام می شن....  و باز لحظه خاموش شدن چراغ آرزوهای ما که هر لحظه ترکِ قطعه تو از من بیشتر می شود...

چه دوری ؛ وقتی کنار تو نشسته ام و به آرزوهای خفته ام فکر می کنم.

چه نزدیکی ؛ وقتی فرسنگ ها از تو فاصله گرفته ام و در میدانچه قدیمی با میوه های کال حرف می زنم.

اتاقم پر از باران می شود، وقتی رویاهایم را فراموش می کنی و چشمهایم را پشت آفتاب جا می گذاری.

دلم پر از خون می شود وقتی سلامم را نمی شنوی و در کشتزار زندگی بذرهای شعله می پاشی.

ترانه های جبرئیل را بشنو و از تپه های غرور پایین بیا . اگر ستاره ها از راه برسند، ماه به تو نگاه نخواهد کرد، حرف هایم را باور کن ؛ یاسمن ها درخشنده تر از پیش در حاشیه باغچه نشسته اند و به آواز ماهی های حوض گوش می دهند.

دانه های برف کی جامه هایمان را سپید خواهند کرد ؟ کاش کسی انبوه برف را از بام قلبمان پاک کند. رگهای من شبیه زمستان شده اند....

پلک های مرطوب مرا باور کن! این باران نیست که می بارد، صدای خسته من است که از چشم هایم بیرون می ریزد. بیا از دالان های تاریک بیهودگی عبور کنیم و به چمن زاران روشن برسیم . گذشته های خاموش را دور بریز و خانه را پر از بوی زنبق کن ، بیا قلب هایمان را در اقیانوس بشوییم تا هیچ گاه طعم نمک را فراموش نکنیم. اگر سلامم را پاسخ بگویی از آواز قناری ها برایت انگشتر و گردنبندی می سازم....

( متن از دامادمون که مثل برادر برام عزیز هستند )

سلام... سلامی به سادگی گل نرگس ، به طراوات گل محمدی ، به  دل انگیزی گل داوودی ، به ژرفای گل اقاقیا و به پاکی یه احساس قشنگ با گل زنبق.... قسمت دوم گل ها و مناسبات خاص را برایتان پست کردم... منتظر بقیه اش هم باشید...

گل نرگس : شاید محبوب ترین و ساده ترین گل را بتوان نرگس دانست این گل نمادی از پاکی و انسانیت است برای این گل داستان های بسیار زیادی گفته اند. اما درست ترین آن ها این است که آن را برای خود نگه داریم و همراه با شمیم فرحبخش آن ، شکوفه های پاکدامنی و انسانیت را در قلب خود شکوفا کنیم .

گل محمدی : این گل بسیار خوشبو از سالیان دور، دشت ها و مرغزاران را به عطر خود معطوف کرده است و در همه جا به عنوان نمادی از صداقت و لطافت شناخته شده است. گل محمدی متعلق به آن گروه از افراد است که دوست دارند بروی هدیه ای که به دوستان خود می دهند شاخه ای از آن را به عنوان نشانه یکرنگی و صداقت خود نصب کنند.

گل داوودی : شاید بتوان به گل داوودی لقب موزیسین گل ها را داد. این گل که به رنگ های چند در گلستان ها دیده می شود بیانگر علاقه به موزیک و ساز و آواز است. مراقب باشید تا اگر دوستی دارید که در زمینه موسیقی فعالیت می کند و شما پس از آنکه او یک قطعه ی زیبای کلاسیک را برایتان با ساز خود اجرا کرد حتما گل داوودی سفید رنگ به او هدیه کنید تا متوجه شود که چقدر از اجرای این قطعه توسط او خوشحال شده اید.

گل اقاقیا : شاخه های اقاقیا را اگر به دقت نگریسته باشید خواهید دانست که رمزی فلسفی در آن ها نهفته است. اقاقیا گل مورد علاقه کسانی است که با کتاب های سنگین فلسفی عجین هستند و دوست دارند تا زندگی را از دریچه تحلیل و بررسی مورد توجه قرار دهند و به هنگام صرف قهوه در روی میزکار خود چند شاخه گل اقاقیا داشته باشند.

گل زنبق : گل زنبق را نمی توان در قالب های شاعرانه خلاصه کرد. در پشت رنگ رنگ این گل حرف های بسیاری نهفته است ولی مطمئن باشید که اگر کسی برای شما گل زنبق آبی هدیه آورده است حتما خواسته تا از شما خاستگاری کند و یا این که شما را به مهمانی پاک قلب دعوت نماید.

(ادامه دارد....)

سلام دوستان .در این پست می خواستم مطلبی در مورد گل ها و مناسبت آن ها با ایام خاص براتون بنویسم...امیدوارم خوشتون بیاد....

گل شمعدانی : متعلق به کسانی است که دوست دارند در اولین روزهای نوروز و یا سالگرد ازدواجشان هدیه ای عاطفی به همسر خود ارائه کنند. گل شمعدانی نشانه ای از وجود محبت و احساسات پاک انسانی است.

گل لادن : وقتی برای مدتی طولانی از دوستان قدیمی خود بی خبرید برای آن ها گل لادن بفرستید و آن ها را برای صرف یک فنجان چای داغ در یک بعداز ظهر ملایم بهاری دعوت کنید چرا که گل لادن آدمی را به عمق خاطرات دور خود خواهد برد و لحظه های شریف زندگی را پیش چشم شما زنده خواهد کرد.

گل سرخ : نشانگر محبت است . دوستان صمیمی در تولدهایشان به یکدیگر گل سرخ هدیه می کنند و محبت خود را به هم ابراز می کنند.

گل میخک : اگر سفید باشد نشانگر اندوه و از دست دادن عزیز ان است و همیشه زینت بخش مجالس ترحیم و سوگواری است اما همین گل وقتی قرمز باشد نشانگر هدیه دادن قلب انسان است عموما گل میخک قرمز را به مادر هدیه می دهند تا در مقابل زحمات مادر قلب خود را به او هدیه کرده باشند.

در تلاطوم موج  خیال باز می رسم به انتظار         

تو را به یاد میارم ای مرد شب های سیاه

با نفس تو می رسم به جایگاه ستاره ها

ماه و برات باز میارم ، تو ، آخر  رسیدنام

شبت را بارونی می کنم با اشک های بی بهونم

غزل غزل برات می گم تویی مرد تنهای شبم

پنجره دلت برام ، یه سایه بون گذاشته بود

سایه های فراموشی ، شب های سرد خاموشی

دست های سرد من هنوز  منتظر دست های تو

وجود خسته ی یه تن  در حسرت  آغوش تو

نگار تنهای دلم ، هستی من وجود تو

تنها آرزوی من ، شمیم عطر تن تو

بوسیدن شقایق ها در حسرت لبان تو

صدای خفته یه بغض می شکنه تو ترانه هام

در اوج خیس یک صدا  باز می خونم  برای تو

در پشت یک عبور دور در پس یک حریم دل ،

در عمق فریاد سکوت در حسرت صدای تو

غزل غزل برات می گم تویی مرد تنهای شبم

چه عاشقانه ات دوست می دارم

وقتی از تمام لحظه های زندگی دیدگانمان در هم تلاقی می شود و به اوج ابدیت پرواز می کنیم

وقتی در میان آب های مواج دریا کشتی تو به ساحل قلب من می رسه و من قصرهای شنی ام را برایت می آرایم

وقتی که هنگامه های خوشبختی ترانه عشق تو را می سرایند و من دل می سپارم به این سمفونی های دل انگیز عاشقانه....

چه عاشقانه ات دوست می دارم

وقتی در میان شب های تنهاییم شبنم سحرگاهیم می شی و از لب تشنه غنچه های مهربانی خودت را به روی گونه هایم می لغزانی

وقتی در میان روزگار بی کسیم سرنوشت شیرین زندگیم می شی

وقتی در میان کوچه های ممتدم برگ خشکیده ای می شی که به ناگاه بروی گیسوانم می افتد....

من و تو، درخت و بارون...

من بهارم ، تو زمین ..... من زمینم ، تو درخت....

 من درختم ، تو بهار....

ناز انگشتای بارون تو، باغم می کنه.... میون جنگلا طاقم می کنه.....

تو بزرگی. مث شب.

اگه مهتاب باشه یا نه

                       تو بزرگی مث شب...

خود مهتابی تو اصلا. خود مهتابی تو....

باز هم شروع یک روز دیگه .... شاید امروز دیگه احتیاجی به کوک کردن ساعت نداشته باشم و با صدای خروس همسایه از خواب بیدار بشم... شاید امروز لک لک ها رو بوممون لونه کرده باشن تا آرزوهای از یاد رفته ی شب های بی کسی ام را بیدار کنند... شاید امروز شاپرک های فریاد سکوت خاموشم را ، در دستان باد آزاد کنم ، شاید این بار قاصدک برایم خبر آورده باشه ، خبر شکوفا شدن یک غنچه ی دیگه .... شاید اشک های دیروز باید ریخته می شدند تا تشنه نمانند غنچه های نهفته ای که فردا انتظار باز شدن قلبشان را می کشید... دوباره همه می روند به سوی زندگی و آغاز می شه یه شروع دیگه برای نفس کشیدن برای بودن و ماندن ... و زمانه برایت می نوازد سازهای جدیدی را که هر شب تا صبح با طبیعت سردش رهبری می کرده. ولی امروز در بین این موسیقی دلخراش خواهی شنید سمفونی های امید را که همیشه برای تو سروده می شده ولی تو اونقدر غرق در وجود طبیعت بودی که نمی شنیدی صدای حرکت به سوی روح رهای فرداها را .... امروز ابرها سایه شان را از دلت عبور می دهند تا خورشید عواطف پاکت  طلوع کنه و گرمایش را در دستان مهربانی که به سویت دراز شده ارزانی داری...

امروز تنهایی همدم لحظه هام نشد چون سایه خاطرات فراموش شده ام همراهم بود و لحظات غروب غم هایم ، خط خطی های نگاشته شده بروی دیوار قلبم و تصویر زیباترین تک نگارین هستی آفرینش را تداعی می کرد. و این بار نه در رویا که در اوج باور حقیقت دوباره بودن خطی بروی تک درخت پیر زمانه می کشم برای چشمان منتظر تو...

امروز در آینه نگاه نمی کنم به دختر غمگین دیروز .... امروز در زلال آب های حیاط نگاه می کنم به چشمان منتظر فرداها ، به لبان منتظر یک لبخند زندگی بخش .... به ماهیان نور امید که به انتظار دیدن روی تو خودشان را در قعر آبی ترین نقطه دنیا زندانی کرده اند. امروز دوباره زندگی می کنم برای درخشیدن ستاره هایی که هیچ وقت خاطره درخشیدن با ماه شان را فراموش نمی کنند، برای آبی آسمانی که هر لحظه یک جفت مرغ عشق خودش را در آغوشش رها می کند، برای خاموشی جنگلی که یادگاری های دستانی آرزومند را در دل درختانش پنهان داشته، برای قلب هایی که هر لحظه به یاد یک اقدیس زمینی به تپش در می آیند، امروز دوباره زندگی را آغاز  می کنم....

دوباره خاطره ای را نوشتم بر روی برگ های زرد خزان دیده زمان.... به این امید که شاید روزی رهگذری هنگام عبور از کوچه های دلواپسی قدم هایش را به روی سردترین آرزوهای خفته ی شکسته دل دیروزها بگذارد...

باز در لحظه رسیدن اسیر چراغ های خاموشی جاده شدم... باز هم مترسک های شب زنده دار سایه های بی کسیشان را بر روی دشت های تاریکی قلبم انداختند...

دوباره گم شدم در سایه های وحشت تنهایی.... دوباره دستان سردم بیشتر از دیروز کمبود دست های گرمت را احساس کردند... باز هم خاطره چشمانت و دریای طوفانی دلم... باز هم خاطره عبور سردت و شکسته شدن آینه ها ... و این بار در گلویم تنها یک صدا ماند برای فریاد .... آه ها و حسرت های شب های تنهایی ماه و ستاره....

چه غریبانه گذشتند روزهای انتظارهای دور برای دوباره بودن با تو....

تنها راه نگهداری عشق ، بخشیدن .... و این تنها جمله ای بود که همراه روزهای تاریکم شد و هزار بار نوشتمش بر روی گیسوان شب های خیس بی تو....

دیگر ناقوس های مرگ به صدا در نمی آیند... حتی خورشید هم تسلیم ابدیت شده .... و باز رسیدم به زمان بی ازل ناله دیروزها و غصه فرداها....

در این شب سیاه در این شهر وسیع در کنار سایه های لرزان بید

می رسم به انتظار برای چندین بار می رسم به خلوت دشت خیال

 می شوم تک ستاره ی شب های دلواپسی می روم تا مرز دور، تا روزهای بی کسی

می نشینم  بروی تلاطوم آینه های دریای سفید، می شوم تک ماهی نور امید

در این شب سیاه در این شهر وسیع در کنار سایه های لرزان بید

در دل مرغک عشق آشیانه می کنم تا برسم به اوج تو

به اوج جرئت یه عشق ، به اوج پرواز تا نگاه تو

کوه سنگین غرور در دلم می شکند ، برای رسیدن به نگاه تو،

                                                   .......حتی سکوت سرد غم می شکند....

هر چه ارتفاع کوه بیشتر باشد انعکاس صدا در آن شکوهمندتر است . انسان های بزرگ طنین سخنشان شکوهمندتر است.

دل معبد فرشتگان است به شیطان اجاره اش ندهید.

از همه اندوهگین تر شخصی  است که از همه بیشتر می خندد.

یا درست حرف بزن یا عاقلانه سکوت کن.

اعتماد کردن به همه کس و اعتماد نکردن به هیچ کس هر دو شکستی برابر است.

اگر کودکی با احساس امنیت زندگی کند می آموزد که به خود و اطرافیانش اعتماد داشته باشد.

رفتن دلیلی بر بودن نیست.

زنده باد عشق زنده باد هرچی جوون عاشقه ! زنده باد عشق زنده باد هر چی گل شقایقه !

و باری دیگر انکار نکن این موهبت لایزال الهی را .... باور کن حقیقت عشق را ، و بدان که هنوز شقایق ها نفس می کشند ..... هنوز هستند بانوان فصل بهار که می خوانند از عشق و محترمش می دارند.... هنوز هستند سفیران عشق که ستایش می کنند این کلمه مقدس را ..... هنوز هستند دختران آتش که پارسیان سرزمین های دور  را می ستایند.... هنوز هم هستند اعتقاداتی که غلظت زندگی را به رخ زمانه می کشند.... هنوز هم هستند دل های رهایی که واگویه های تنهایی هایشان را به دل های تنگ هدیه می دهند.... دیگه نیست اون فرهاد کوه کن..... دیگه نیست اون لیلی شب زنده دار.... ولی هنوز من هستم .... تو هستی .... هنوز ما هستیم.....

و من اعتراف می کنم هیچ بهاری را به استقبال پرستوهای عاشق نرفتم و آمدنشان را نادیده گرفتم ....

اعتراف می کنم که هیچوقت از بوی تند اسپند روزهای جشن و پایکوپی عید لذت نبردم...

هیچوقت جشن تنهایی ام را با کسی تقسیم نکردم و پاسخ نگاه های منتظر را ندادم...

در کوچه های رفاقت یه جواب به سلام اهل دلان ندادم ...

یادگاری های روی درخت کوچه خاطرات را نخواندم...

هیچوقت ازآرزوهای ماهیان قرمز کوچک  سفره هفت سین سخن نگفتم...

هیچوقت برای یاکریم های بوم زندگی بذرپاشی نکردم...

هیچوقت به بدرقه غروب های دلتنگ جمعه  نرفتم....

روی ابرهای هیچ دل تنگی دست نوازش نکشیدم و لذت رهایی اشک هایش را ازش دریغ کردم...

دست های سردمو با فشردن یه دست گرم ، دست گرم یه دوست عوض نکردم...

لحظه رسیدن نارنج های درخت همسایه را انکار کردم ...

هیجان قدم زدن به روی برگ های زرد غروب های پاییز را حس نکردم...

تندی رنگ سیب های سرخ را ندیده گرفتم ...

پیام قاصدکهای رهایی دشت خیال را نشنیدم ...

آرزوهای خفته قلبم را بیدار نکردم...

گل های عطرآگین باغچه صفا را نبوییدم...

صدای دل های بی تاب پروانه های عاشق را  نشنیده گرفتم...

هیبت جنگل های خاموش را درک نکردم...

و حال بعد ازعبور بهاران من ماندم در دل تنهایی شب های سکوت با یه رویا ، رویای دوباره دیدن صبحی روشن ...

چقدر ستودنی بود لحظه شهود کودک دیروزها ، کودکی  که سرش را به دیوار تکیه داده بود و فریاد اعتراضش را با اشک هایش آمیخته بود آنقدر صادقانه گریه می کرد که نگاه سردترین عابران را هم به خودش جلب می کرد. چقدر دلم می خواست جای اون کودک بودم و فریاد اعتراضم را به گوش رهگذران مشتاق رهایی می رساندم ...... فریاد می زدم فریاد می زدم و فریاد می زدم آنقدر که صدای سال ها سکوتم را به عرش خدا برسانم و در آن لحظه دیگر نایی برایم نمی ماند تا بگویم تا فریاد کنم که از چه روی این گونه آسمانش را به رعشه در آوردم اما آیا گریه من هم صداقت اشک های زلال کودک دل شکسته را دارد؟؟؟ نمی دانم.... شاید هم دیگر رهگذری برای عبور وجود ندارد و هنوز هم جاده ها چشم براه عبوری برای رسیدن هستند.... انگار خورشید دیگر قصد دوباره بودن را ندارد و باید باز هم شاهد خودکشی ماهیان نور باشیم ....

 وآن وقت فقط اشک های آسمان است که می تواند تسلای وجود بی رمق یک صدای خسته باشد.....

و باز من ماندم و سکوت و حسرت ،بازهم انتظار ،  انتظار  مثل شمع های روشن دیروز که  با  امید به این باور که نفسی سرشار از آرزوهای نهفته  به خاموشی دعوتشان کند ، هر روز بیشتر وجودشان آب می شود.  شاید باید باور کنیم که لحظه مرگ پرستوها فرا رسیده .... آرمان ها هویتشان را گم کرده اند و در زیر خاک های سرد دیروز مدفون شده اند.... دیگر چشم های منتظر فرداها باز نمی شوند و در زمان غرق خواهند شد و اینک تنها سایه ای از یک رویا در دل تنهایی شب می ماند ....و ما هر شب در رویاهایمان به دنبالش می گردیم و هر صبحدم، مست از هیبت فراسوی آرمانیش در درونمان!!!........

و آنگاه اندیشه ایست به غایت نهایی و دگر بار دیدگانمان را بر هم می گذاریم......

 حال اندیشه کودک امروز چه می شود.... او که در آغازین روزهای زندگی اش اشک های دیدگانش را نثار دنیا می کند و از اینکه وجودیتش را از وجود موجودیتش جدا کرده اند اعتراض می نماید.....  آنگاه دیدگانش برهم میایند و لذت دیدن اطراف را از وی دریغ می کنند و او آرام در رویایی ستودنی لحظه های شیرین پیش از طلوعش را تداعی می کند و یا شاید این رویا که ...... آیا بازهم می تواند وجودش را به موجودیت پیشینش  پیوند دهد ؟؟؟.......

دست های مهربون بیایید....

بازم کش قیطونی های مادربزرگم بهم گره خورد یه گره کور که یه دست میخواد بازش کنه ....

صدای تیک تاک ساعت دیواری دیگه نمیاد یه دست می خواد که دوباره بهش زندگی بده...

کبوترهای نامه رسون فرداها منتظر دستی برای بذر پاشی اند...

بازم باد کاغذهای اشعار همکلاسی را با خودش برد ودوباره کاغذها انتظار دستی را می کشند که آن ها را از لب جوی جمع کند...

دیگه صدای در خانه خوشبختی به گوش  نمیاد یه دست میخواد که دستگیره را بگیره و سه ضربه بزنه تق تق تق ....

بازم یه سیب افتاده توی حیاط و یه دست می خواد اونو ورداره ویه گاز شیرین بهش بزنه....

دونه های تسبیح پدربزرگ ریخته کف اتاق خاطراتش یه دست میخواد کمکش کنه یکی یکی دونه ها رو جمع کنه ...

دو تا چشم خسته منتظر نوشیدن یه فنجون چای داغه و دست های خالی رو به روش را صدا می زنه...

بخارهای شیشه دل یه دوست منتظره یه دسته که روش یه جمله  یادگاری بنویسه ....

نگاه منتظر مسافر در راه جاده زندگی منتظر دستی هست که به استقبالش بره ...

حباب های دلتنگ یه دل تنگ منتظر یه دست بی ریاست ...

اسمون گرفته غروب جمعه منتظر یه دسته که رو ابرهاش بکشه ...

زن اسیر تنهایی تاریخ  دیروز دستی برای رهایی می خواد...

چشم  های خمار گربه همیشه خسته، منتظر دستی برای نوازشه...

پل های شکسته دل یه پروانه منتظره یه دسته برای دوباره شدن...

وبازدیوارهای بین دل من و تو منتظر یه دسته برای ویرانی ...

چرا همیشه بعد از هر خنده باید بشینی منتظر یه اتفاق یه رعد و برق باشی تا ابرهای دلت باز بهم برسه وآسمون دلت  شروع به باریدن بکنه اصلا برای چی همیشه باید بعد از شادی ماتم باشه....

بازم خدا یکی از زیباترین گل هاش رو چید همیشه بهترین انتخاب را داره ، درست تو اوج شادابی و طراوات تو اوج آروزهای دور ...بازم یه خونه دیگه سیاه پوش شد ... دختری که تا دیروز هزار تا رویا تو قلبش داشت ... چقدر برای فرداش انتظار می کشید همیشه جزء بهترین ها بود ... اما امروز دیگه چشمانش باز نیست که انتظار یک فردای دیگه را بکشه ... اصلا دیگه هیچ فردایی انتظارش رانمی کشه... همیشه اونقدر صدات می زد که کلافه می شدی و دلت می خواست از دستش به یه چهاردیواری دیگه پناه ببری اما دیروز هرچی انتظار می کشیدی تا یه بار دیگه صدات بزنه و اسمت را بگه اون بیشتر سکوت می کرد دلم می خواست فریاد می زدبر سر دنیا و تاوانش را ازش می گرفت... چقدر دلم براش تنگ شده چقدر جای خالیش را احساس می کنم ... فردای من چی میشه نمی دونم کسی هم هست که بیاد و خبر پرواز من رو به شماها بده یا بی صدا و آروم باید .... نمی دونم کسی هم هست که دلش برای من تنگ بشه .... بعضی وقت ها دنیا اونقدر شیرین میشه که شیرینیش می زنه زیر دلت اونوقت از هر چی شیرینیه بیزار می شی ... ای کاش همه شیرینی هام تلخ بودندتا ...

تا چند سال دیگه خاطره اش تو ذهنم می مونه؟ یک سال دیگه.. دو سال دیگه.. سه سال دیگه بعدش چی دوباره همه چی فراموش می شه دیگه هیچ کس یادش نمیاد که دیروز و دیروزها چی به سر دختر خاطره ها اومد.... و باز یه سایه دیگه  خودش را می اندازه روی درخت انجیر حیاط خونه...

مثل سایه سنگ های یه قل دو قل دیروز ... مثل سایه کتاب های خاک خورده زیرزمین...

از من و تو هم یه سایه می مونه سایه یه عبور، بی صدا و آروم...

حرف اول... سلام . سلام به خواننده های گل وبلاگ کوله پشتی شاید انتخاب حرف اول زیاد مناسب نباشه چون مدت هاست که حرف اول زده شده ولی هیچوقت برای زدن حرف اول دیر نیست اصلا هر لحظه از زندگی ما می تونه شروع یه حرف باشه یه ضرب المثل بلژیکی هست که می گه دشوارترین قدم همان قدم اول است و امروز روزی هست که نوبت حرف اول من رسیده یا شاید برداشتن اولین گام .

 پس بار خدایا امروزم را با نام تو آغاز خواهم کرد مثل دیروزها و فرداهایم و فردایم را با نام تو پایان بار خدایا زندگی ام را با یاد تو گذران خواهم کرد و روزگارم را با ذکر تو سپران بار خدایا روحم را تو نفس بخشیدی و جسمم را تو وجودیت، نفس های وجودم را پذیرا باش در ره عشقت و حال بار خدایا توانم باش در این روزگاران سخت تنهایی نگاهم باش در این غریب الدوران تلخ و امیدم باش در این وادیه سرای بی پناه نا امیدان و اکنون آغازین کلامم تا نهایت هستی بازهم قدرتش را بده تا باری دیگر در صفحات حقیر ضمیر وجودم فریاد کنم نامت را و بگویم بسم الله الرحمن الرحیم

به نام خدای یاس ها دوباره رسید روز مرگ یاس ها روز سکوت یاکریم ها روز شکستن دل فرشته ها روز... روز گریه اسمان ها روز خاموش شدن شمع ها روز پر پر شدن شمعدانی ها روز خاموش ماندن ستاره ها روز بی تاب شدن دل ها روز عزای عرش کبریا روز دریایی شدن چشم ها روز وداع پروانه ها روز روز ...... امشب اسمان خدا ماهش را گم کرده امشب همه اهل دلان سکوت کردند امشب دوباره سکوت ها فریاد می زنند نام این اختر اسمانی را . امشب حتی نغمه لالایی مادران در چشمان منتظر کودکان اثر نمی کند

امشب باز کبوترها بی قراری می کنند امشب خدا ماهش را از دیده ها پنهان کرده . امشب هیچ غنچه ای تشنه نمی مونه . اسمون داره می باره می باره و می باره تا یاسش تشنه نمونه....